Het begin…
In de drukke Z Amerikaanse havens van Rio De La Plata, ontscheepte vanuit Italië, het Frankrijk, Hongarijë en andere Europese landen, immigranten om aan de oorlogen en onderdrukking in Europa te ontsnappen. Zij streefden naar beter nieuwe leven in het „Land van Zilver“ – Argentinië.
Er ontstond gemeenschappelijke hoop. Dit leidde tot sterke emoties die in liederen werd bezongen. De muziek werd een middel van troost voor de mensen. Het eiste verdere uitdrukking in de vorm van dans; en zo, in de achterstraten van Buenos Aires, was de Tango geboren.
De Tango muziek ontstaat. Ritme’s met duister en verre Afrikaanse oorsprong genoemd Candombe versmolt met Gauchos kwam Payadores. Milonga was de muziek van Payadores. De term „tango“ begon in gebruik in 1800s te komen. Nochtans, kan het woord dat naar een type van trommel wordt doorverwezen dat door negros wordt gebruikt, en het zou onecht zijn om de naam van dit type van trommeltje te nauw te verbinden. Oorspronkelijk, waren de instrumenten van de Tango: de piano, de gitaar, en de fluit, die wanneer gecombineerd met de diversiteit van muzikale traditie der immigranten, ontstond de ontwikkeling via de Milonga in een vroege voorloper van de Tango.
Deze pagina wordt opgemaakt, wil je de ensembles zien ga naar
zuster site voor tangomuziek www.tango-bands.com:
De muziek en de gecombineerde ritmen van Milonga droegen met hen heel een betekenis van het ogenblik een ogenblik van tijdelijke vlucht, van het vergeten; een te genieten van het ogenblik. Toen, echter, de dans over was en de feestneuzen op hun pathetische huizen terugkwamen, was het een verschillend lied dat moest worden gezongen. Voor de mensen van de straat, werd de piano vervangen door bandoneon. Met bandoneon, verloor de Tango zijn gezicht van joligheid en werd een serieuzere dicht en liedvorm.
De tango werd intens, dramatisch en broedend. Het lage gegrom van de baslijn weergalmde de diepte van inertie die de getto-bewoners onder ogen zag, terwijl de melodie de stemming van de mensen vertaalde. Dit werd soms gekoppeld aan de schande van het verraden van sociale klasse, familie of vrienden, en aan nostalgie voor verloren tijden en verloren minnaars. De tango werd, eenvoudigweg een metafoor voor het leven zelf.
Discepolo, één van de belangrijkste tangocomponisten, zei „Tango is een droevige gedachte die in dans.“ wordt uitgedrukt De tango is geen gedachte; het is een gevoel, een emotie, en een mysterie. Het is een dans niet alleen van het ogenblik maar van het potentieel van het ogenblik. Het is de dans van honderd geheimen, duizend schaduwen en miljoen geheimen; van de blauwe sluier van mist en het glinsteren van straatlantaarns op achterbuurten na regen; van voetstappen, soms
gemeten, soms haastig, op een middernacht, natte straten; snelle wisselen van blik…
Tijdens de Jaren ’20, populariseerde Rudolf Valentino een eerder melodramatische en theatrale versie van de tango in zijn film van 1926, de Vier Ruiters van de Apocalyps. Maar de grootste impuls voor de tango kwam met Carlos Gardel. De zoon van een Franse strijkster die aan Argentinië had geïmmigreerd, Gardel groeide met de tango en deelde zijn bescheiden begin. Beroemd, knap, en een hoogst populaire tangozanger, een componist en een filmster, Gardel was een idool in Argentinië geworden. Gardel emigreerde van Buenos aires tot Parijs, maar werd een slachtoffer van een aircrash in 1935 en werd gedood. Om de dood van Gardel te eren, wordt de 4de Vrijdag van de maand aangewezen voor Milongas (de Festivallen van de Tango) in Medellin, Colombia.
De tango is een dans geboren bij gewone mensen. Het is een dans van contrasten, van emotie van kwelling omhelzen en vervoering. Het is een dans van ruwe hartstocht en van vertrouwelijke tederheid, een dans van overheersing en van verleiding. Het is de dans van de achterstraten en van hogere kringen. Het is de uiteindelijke dans van de mens en vrouw. Het is de authentieke dans van Canyengue, de geest van de achterstraten – het is de tango. De geest van de tango ligt ergens binnen elk van ons.
Wij moeten herinneren dat tijdens het vroege deel van de 19de eeuw, het contact onder partners beperkt was tot het raken van handen op bepaalde ogenblikken.
De tango ontstond vóór of rond 1880. Deze dans was geboren in de periferie van de stad, onder bars, koffie en bordelen. Er was een dichte greep; wang aan wang, borst samen, benen die één binnenvallen – binnen de ruimte van iemand anders… een lang gesprek van liefde en hartstocht.
Als een mens de nieuwe dans wilde uitoefenen, was zijn enige mogelijkheid dit met een andere mens te doen en gaf kansen! Zo konden zij de bewondering van andere mannen en vrouwen verrassen en aantrekken.
De tango leidde uiteindelijk binnen de stad tot danssalons.
Met de popularisering van Tango in Parijs (het centrum van de Kunsten en de cultuur), de dans in een „dichte greep“ werd aanvaard over de wereld. De Argentijnse Tango was een nieuwigheid van de tijd. De dans en de lyrische gedichten werden toen veranderd of werden volledig veranderd. Sommige elementen van de originele muziek zijn nog aanwezig, hoewel zij hun vroegste betekenis hebben verloren.
Iedereen begon partijen en feesten met Argentijnse orkesten, tangolessen en milongas te geven. de gebaren van vrouwen moest wat veranderen om bij de bewegingen van tango te passen. De tango werd de dans van het moment; van Parijs, migreerde het snel aan de andere grote kapitalen: Londen, Rome, Berlijn, en tenslotte New York.
Huidige tango in Buenos Aires, gekleed in een smoking is teruggekeerd, waar het als de geliefdste zoon wordt ontvangen.
Nu, verzamelen de tangominnaars zich op vele plaatsen over de hele wereld, sommige gaan recht van het werk even dansen, andere gaan nachten door.